‘De olie in de motor’

Guus van Lenthe, teammanager

‘Donderdag stap ik in het vliegtuig naar Spanje, waar we in de winterstop een trainingskamp houden. Vrijdag ga ik alles checken, hotel, trainingsvelden, het is de hele dag van hot naar her rennen. Ik kijk ook welke clubs er nog meer zitten om een tegenstander te regelen. We willen één wedstrijd spelen, het liefst tegen een club uit de Bundesliga. De volgende ochtend om kwart voor acht stap ik al weer in het vliegtuig terug. En weet je wat ze dan zeggen? Leuke baan heb jij, lekker even naar Spanje…’ Guus van Lenthe laat zijn bulderende lach door zijn kantoortje schallen.

Laatste seizoen

De 66-jarige teammanager is bezig aan zijn laatste seizoen. Eigenlijk zou hij er aan het eind van het seizoen 2013/2014 een punt achter zetten, maar met de club is overeengekomen dat hij er nog een seizoen aan vast plakt. Even dreigde een ernstig uitziende keelaandoening die in mei opdoemde daar een streep door te zetten. ‘Man wat voelde ik me rot, ik was er in het begin kapot van dat ik nou juist mijn laatste jaar niet af kon maken.’ Maar de behandelingen werkten, Guus kwam er weer bovenop en kon na een afwezigheid van een klein halfjaar in november de draad weer oppakken. Zijn vrouw was zijn allergrootste steun in deze periode, maar ook vanuit de club en kringen eromheen heeft hij gemerkt dat veel mensen met hem meeleefden. ‘Ik stond er eerder nooit zo bij stil, maar een simpel kaartje van een paar supporters die je het allerbeste toewensen, doet je ontzettend goed in die omstandigheden. Dat heb ik voor het eerst in mijn leven gemerkt. Dus nu heb ik me voorgenomen om dat ook te doen als iemand anders een moeilijke tijd meemaakt.’

Communicatie centraal

Warm, hartelijk, open, sociaal: het zijn allemaal karakteristieken die op Guus van toepassing zijn. Ze verklaren ook waarom hij goed is in zijn vak en wordt gewaardeerd. Contact met mensen, communicatie staat immers centraal in zijn rol als teammanager.

Een veelzijdige rol is het ook. Overleg met de staf, de commercie, met spelers, dingen regelen, van kleding tot huisvesting, van sportvoeding tot trainingskampen, zaken coördineren, zodat anderen optimaal kunnen functioneren: het hoort allemaal tot zijn takenpakket. ‘Ik zit overal tussen in, ik ben de olie in de motor. Ik zorg dat dingen draaien, maar zet zelf niks aan het draaien, dat doen anderen.’

Ook heeft Guus mede aan de wieg gestaan van de bond van teammanagers eredivisie die zes jaar geleden is opgericht. ‘Daarin bundelen we onze krachten, zodat we gezamenlijk voor een scherpe prijs bijvoorbeeld hotels voor trainingskampen kunnen huren en sportvoeding in kunnen kopen.’

Van Staa, Korbach, Verbeek

Midden jaren 90 werd Guus door toenmalig trainer Jan van Staa naar Almelo gehaald als keeperstrainer. Hij was al keeperstrainer bij Quick ’20 in Oldenzaal, zijn woonplaats, en zat bij die club ook in de technische commissie. Zelf was hij ooit ook keeper geweest, in de jeugd bij Sportclub Enschede en FC Twente, dat in 1965 was ontstaan uit een fusie tussen Sportclub en Enschedese Boys.

Bij Heracles voelde hij zich vanaf de allereerste dag thuis. ‘Het was een warme club, met een familiegevoel, net als Quick ’20. En dat warme is ook overeind gebleven in al die jaren.’

In 1999 werd hij benoemd tot wat toen nog heette elftalleider. Fritz Korbach was als trainer aangetrokken om Heracles ‘op de brommer’ te zetten. ‘Een fantastische kerel. We speelden nacompetitie, Korbach was geschorst en mocht niet op de bank zitten.  Henk de Jong nam zijn taak over, Korbach zat op de tribune. Op een gegeven moment werd De Jong gebeld door Korbach. De Jong was nogal zenuwachtig en bang dat hij iets niet goed had gedaan, zegt die Korbach: ‘Jongens, ik zit hier op de tribune met naast me een stel ongelooflijk lekkere wijven…’

Na Korbach kwam Gertjan Verbeek. ‘In zijn eerste seizoen gingen we in de winterstop op trainignskamp naar Terschelling. Iedereen die is meegeweest heeft het er nu nog over. Het was één grote survivalweek. Het was steenkoud, we moesten zelf ons eten maken en we verplaatsten ons in trucks. Maar toen heeft Verbeek wel het fundament gelegd voor de prestaties daarna, zoals hij ook voor de promotie naar de eredivisie het fundament heeft gelegd.’

Sfeer veranderd

Er is in de bijna 16 jaar dat Guus als elftalleider/teammanager bij Heracles is betrokken, natuurlijk veel veranderd. ‘Alles is professioneler geworden, er worden voor bepaalde taken steeds meer specialisten binnengehaald.’

Ook de sfeer rondom de selectie is veranderd. ‘Tot nog niet zo lang geleden kwamen de spelers na de wedstrijd samen in het spelershome. Buikema, Platvoet, Van Loo, Kolmschot, je zag ze er allemaal. Ook de dames kwamen er vaak bij. Tegenwoordig staan sommigen al met hun tas bij de uitgang nog voordat de bezoekende club in de bus stapt. Daar wil ik geen waarde-oordeel aan verbinden, het is gewoon anders nu. Maar de gezelligheid die je toen had, die mis ik wel eens. Je merkt het ook op trainingskampen. Gekaart wordt er zelden meer. Er was er wel eens eentje die op de piano ging spelen, ontzettend leuk was dat. Nu zitten ze allemaal met hun telefoon in de hand, als ze met elkaar praten zijn ze ondertussen druk met appen. Nou ja, zo is het nou eenmaal, dat is de tijdgeest. Daar staat tegenover dat die jongens van tegenwoordig allemaal ontzettend serieus met hun vak bezig zijn. Ze zijn bezig met hun krachtontwikkeling, met voeding, met wat ze extra moeten doen. Vroeger op een trainingskamp wilden er nog wel eens een stel het hotel uitglippen om te gaan stappen. Tegenwoordig hoef je de regenpijp niet meer in de gaten te houden. Dat doen die jongens niet. Vroeger kon dat ook, en dan liepen ze de volgende ochtend bij de training voorop. Maar tegenwoordig heb je zo veel meetapperatuur, ze zouden meteen door de mand vallen.’