‘Een vriend van me huilde na de 4-2, maar volgens hem kwam dat “door de hoofdpijn”…’

Semih Kiremit en dé wedstrijd van het seizoen 2011/2012

‘Het was dé wedstrijd van het seizoen 2011/2012 en dan bedoel ik natuurlijk de halve finale in de KNVB Beker, op de avond van 23 maart 2012, uit tegen AZ.
Ik ging er met een groepje vrienden naartoe. Aan de busreis leek maar geen einde te komen. Toen we arriveerden bij het stadion, waren we een paar minuten te laat, de wedstrijd was al aan de gang, maar we maakten nog net de 1-0 van Everton mee.
Ach, iedereen weet natuurlijk als de dag van gisteren nog hoe de wedstrijd verliep. Dennis Telgenkamp keepte als vervanger van Pasveer een fantastische wedstrijd, hij verrichtte een paar geweldige reddingen. Na 90 minuten stond het 2-2. Toen Bruns in de verlenging de 3-2 scoorde werden we echt helemaal gek. Iedereen stoof naar voren, ik raakte mijn bril nog bijna kwijt. Wat me altijd zal bijblijven van die avond is dat een goede vriend van me bij de 4-2 door Gouriye stond te huilen. Maar dat kwam doordat hij last had van hoofdpijn, beweerde hij. Tot op de dag van vandaag blijft hij ontkennen dat hij van vreugde huilde, het kwam door de hoofdpijn…’

Voetballiefhebber in hart en nieren

Semih Kiremit, 20 jaar, student sportmarketing/commerciële economie aan de Saxion Hogescholen en geboren en getogen in Almelo, is voetballiefhebber in hart en nieren. Hij heeft zelf gevoetbald, bij ON, maar is sinds een paar jaar actief als scheidsrechter. Zijn vader fluit ook, ze hebben elkaar min of meer aangestoken.
Semih geldt als een talent: hij maakt samen met enkele andere jonge scheidsrechters deel uit van een groepje dat speciale begeleiding krijgt van de KNVB.
Zijn ambities? ‘Als betaald voetbal voor mij in het verschiet ligt, dan zou dat fantastisch zijn. Aan de andere kant, ik doe mijn best, meer kan ik niet doen en als ik een mooie wedstrijd heb gefloten, ben ik tevreden.’
En zijn kwaliteiten als scheidsrechter? ‘Ik denk dat ik het spel goed aanvoel, ik ben niet iemand die voor elk lullig dingetje fluit en met kaarten strooit. Daardoor krijg ik wel eens te horen dat ik te veel door laat spelen en de grenzen wat te ruim neem. Maar ik houd van het spel, ik betrap mezelf er wel eens op dat ik sta te kijken en geniet van een combinatie. En emoties moet je ook toelaten, die horen bij voetbal. En ach, in de A-jeugd, waar ik veel fluit, weten de spelers donders goed wat wel en wat niet kan.’

Samenvatting AZ – Heracles 20-3-2012