‘Gewoon een lekker potje voetballen’

Geen handbal, korfbal of hockey, maar voetbal moest het worden voor Jill Rademaker. Die sport trok haar veruit het meest. Haar opa was trainer bij SV Almelo, dus daar meldde ze zich als tienjarige aan. Ze was er het enige meisje en speelde met de jongens mee. ‘Daar heb ik nooit moeite mee gehad. Ik had een hele kleedkamer voor mezelf. En van spelen bij de jongens word je hard. Jongens durven meer. Als er bij de meisjes iemand op de grond ligt is het al gauw van “Oh sorry, heb ik je zeer gedaan?”, bij de jongens wordt makkelijker uitgedeeld en ontvangen.’ In de loop van haar eerste seizoen bij Almelo kwamen er meer meisjes voetballen, waardoor er in haar tweede seizoen een compleet meisjesteam kon worden gevormd. Zo’n acht jaar lang speelde ze er, in de C, B en A tot en met de Dames 1.

‘Even masseren en koelen en het is weer goed’

Vier jaar geleden verruilde ze SV Almelo voor Luctor et Emergo, daar speelde een aantal collega’s van haar werk met wie ze het goed kon vinden. ‘We zien elkaar vaak in de stad, gaan met elkaar op stap, we hebben het gewoon heel gezellig met elkaar.’ Vanaf haar prille begin staat Jill al in de verdediging, meestal linksback. Maar twaalf jaar voetbal heeft inmiddels wel zijn fysieke sporen nagelaten. Jill heeft last van vocht in haar knie, het kraakbeen is te zacht en raakt op. Een orthopeed heeft haar zelfs geadviseerd om ermee te stoppen, maar daar wil ze niks van weten. ‘Even masseren en goed koelen en het is binnen een halve dag weer goed. Nee, ik blijf gewoon doorvoetballen.’

Tikkie op de enkels

Is ze in het veld ook zo’n harde? ‘Dat valt wel mee. Nou ja, ik moet het wel van mijn inzet hebben. Ik probeer vooral slim te spelen. Als het nodig is dan deel ik ook wel uit. Een tikkie op de enkels wil nog wel eens helpen en zolang de scheidsrechter het niet ziet, is er niks aan de hand.’ Het plezier staat voor Jill en haar teamgenoten voorop. ‘We vinden het allemaal gewoon leuk om een lekker potje te voetballen. Of we winnen of verliezen, dat doet er niet zo veel toe. Ik zit er niet mee als we weer een goal tegen krijgen door een blunder. Ook verliezen doe je samen, dat is nooit de schuld van één iemand. Eerst verlies je de bal voorin, dan wordt er op het middenveld geblunderd en daarna gaat de achterhoede in de fout en is er voor de keepster ook geen houden meer aan… We verloren een keer met 7-0 maar toen waren ze bij de tegentander na afloop boos op elkaar omdat het niet 10-0 was geworden. Daar kan ik dan alleen maar om lachen. Het afgelopen seizoen hebben we bijna alles verloren, we hadden geloof ik 108 goals tegen, maar wat zou dat?!’ Toch zijn de dames van Luctor niet helemaal gespeend van enige ambitie. Dit seizoen is er een nieuwe trainer aangetreden en er zijn wat nieuwe meiden bij gekomen. ‘Er vielen wat speelsters weg, bijna stonden we op het punt om te kappen, maar gelukkig hebben we nu weer een groep van een stuk of 16 speelsters. Die heb je ook wel nodig over een heel seizoen. Het is een enthousiaste groep, we zullen zien wat het gaat worden.’

Shirtje van Rob Maas

Jill heeft een drukke agenda. Ze werkt in ploegendienst op de transportafdeling bij een vleesverwerkingsbedrijf, draait in het weekend nog wel eens mee in de bediening bij een café en ze volgt nog een schriftelijke studie personeel & organisatie. Tussendoor zit ze geregeld op de tribune bij Heracles. En als ze daar niet zit, dan kijkt ze de wedstrijd met vrienden en vriendinnen bij iemand thuis of in de kroeg. ‘We leven enthousiast mee, maar zoals sommigen tekeer gaan, nee, dat nou ook weer niet. Dan zitten ze te schelden op een speler maar een week later vinden ze hem weer helemaal geweldig…’ Bij het kampioensfeest in 2005 op de markt was ze er ook bij. ‘Ik heb toen nog een shirtje gekregen van Rob Maas, dat hangt nog altijd bij mij in de kast.’