De droom van Marit de Vries

Als kind droomde Marit de Vries (21) ervan om profvoetballer te worden of bij de politie te gaan. Die eerste droom leek dichterbij te komen toen ze op haar vijftiende als speelster van PH werd geselecteerd door de KNVB. Ze doorliep diverse selectierondes, maar op het laatst viel ze toch af. ‘Ik had de pech dat ze me in de verdediging zetten terwijl ik aanvaller was. Tja, er waren te veel aanvallers, dus toen moest ik naar achteren, maar daar kwam ik natuurlijk niet het beste tot mijn recht.’

Politie-academie

Die andere droom lijkt ze wel te gaan verwerzenlijken. Na een zware selectieprocedure van een half jaar werd ze in het najaar van 2014 toegelaten tot de HBO-opleiding aan de Politie-academie in Apeldoorn. Ze heeft het eerste jaar er bijna op zitten. Het gaat er streng aan toe. ‘Op een gewone HBO-opleiding kom je met een 5,5 wel verder, hier worden hogere normen gehanteerd. Als je er niet aan voldoet is het helaas einde opleiding. Het is best stressvol.’ Toch doet ze de opleiding met enorm veel plezier. ‘Theorie en praktijk wisselen elkaar af. Ik heb al een paar keer in de keuken mee mogen kijken. Soms gaat de spanning wel door je lijf, je weet niet wat je te wachten staat.’

Op haar zestiende naar het eerste

Op haar elfde ging Marit op voetbal bij PH. Ze was een keer met een buurjongen meegegaan naar een training en had meteen laten zien dat ze talent had. Nadat ze een tijdje bij de jongens had meegespeeld, kwam ze in de meisjes C1. Als aanvaller kon ze zowel in de spits als op de vleugels uit de voeten. Op haar vijftiende mocht ze van de club al meespelen in Dames 1, maar de KNVB weigerde dispensatie te verlenen, dus moest ze wachten tot ze zestien was. Vorig seizoen werd ze aanvoerder, ze staat tegenwoordig mid-mid, maar pakt nog geregeld een goaltje mee, want haar doelgerichtheid en scoringsdrang is ze niet kwijtgeraakt.

Prestatiegericht

Achter de glimlach die in haar gezicht gebeiteld lijkt, gaat een fanatieke sporter schuil. ‘Ik ben heel prestatiegericht. Als we in mijn ogen onnodig, door eigen fouten, verloren hebben, kan ik behoorlijk sjagrijnig zijn.’ Spelinzicht en felheid noemt ze als twee van haar kwaliteiten. ‘Ik ga er vol voor, als ik denk dat ik een bal kan halen, dan doe ik er alles aan om ‘m te krijgen. Ik sta mijn mannetje, zeker. Met PH speelt ze in de vierde klasse, eigenlijk iets te laag voor het team. Door uitval en wisselingen kwam een paar jaar geleden aan het verblijf in de derde klasse een eind. Het team moest zelfs opnieuw beginnen in de vijfde klasse, promoveerde vervolgens maar wist de stap naar de derde klasse nog niet te maken, al scheelde het weinig. ‘Het zit er bij ons wel in, maar het komt er nog te weinig uit.’

Vader als trainer

Haar vader, Rob de Vries, is een van de twee trainers van het vrouwenteam van PH. ‘Als ik niet goed heb gespeeld, dan krijg ik het wel te horen van hem, maar daar heb ik geen moeite mee. Soms schreeuw ik ook wel eens tegen hem dat hij zijn mond moet houden als hij te nadrukkelijk staat te coachen. Maar ach, we hebben een goeie klik met elkaar.’ Natuurlijk wordt er thuis vaak over voetbal gepraat, niet alleen over PH maar ook over Heracles. Marit en haar vader zijn fervente supporters. Haar broer trouwens ook. Ooit was ze lid van de kidsclub, ze sliep op een zwart-wit kussen en haar slaapkamer was behangen met elftalfoto’s, posters van spelers, zwart-wit sjaaltjes en wat dies meer zij. Marit keek liever naar voetballers dan naar popsterren. ‘Voetbal is mijn ding.’

‘Enorm balen als ze verloren hebben’

Al zo’n tien jaar zit ze naast haar vader op de tribune bij Heracles. Ook heeft ze al heel wat stadions van andere clubs gezien. Als de derby in Enschede wordt gespeeld, zijn ze er meestal bij. In 2012 zat het hele gezin in De Kuip bij de bekerfinale. Marit leeft altijd hartstochtelijk mee. ‘Ik kan enorm balen als ze verloren hebben. Vroeger was ik er echt van slag van en had mijn humeur er danig onder te lijden, maar dat heb ik tegenwoordig niet meer zo.’