Ze vormen in het huidige profvoetbal een uitstervend ras: spelers die hun hele voetballeven lang voor één club uitkomen. René Kolmschot behoort tot dat ras.

Van 1986 tot 2003 draagt hij het zwart-wit, 17 seizoenen lang, 378 competitieduels en vele beker- en oefenwedstrijden, wat hem de eretitel Mister Heracles oplevert.

Kolmschot is een nuchtere Tukker, geboren en getogen in Saasveld, waar hij op 15-jarige leeftijd al in het eerste van Saasveldia speelt. Trainer Gerard Somer weet hem over te halen om in 1986, als zestienjarige de overstap naar de jeugd van Heracles te maken. Aangezien Heracles op apegapen ligt en nauwelijks een fatsoenlijk elftal binnen de lijnen kan brengen, krijgt Kolmschot al gauw een kans.

Kolmschot speelt aanvankelijk op alle posities in de voorhoede en het middenveld. Waar iemand nodig is, staat hij. Het typeert zijn karakter: het teambelang staat bij hem voorop. Een supertalent is hij niet, maar hij werkt hard en compenseert veel met zijn instelling. In 1989 komt hij voorstopper te staan en dat zal jarenlang zijn stek blijven.

Tien jaar lang is hij semi-prof. In 1996, na het Bosman-arrest, weet hij er met veel moeite een verbeterd contract uit te slepen. Hij stopt met zijn autorijschool en wordt full-prof.

Dankzij zijn inzet wordt Kolmschot door de supporters op handen gedragen. Bovendien is hij een sociaal mens, benaderbaar en nooit te beroerd om de supporters te woord te staan. Na zijn afscheid treedt hij bij Heracles in dienst als jeugdtrainer.

NEC – Heracles, 1994, 2-3

Heracles – De Graafschap, 1995, 3-3

Heracles – Top Oss, 2002, 4-0