Hennie van Nee is nog altijd de laatste Heraclied die voor het Nederlands Elftal is uitgekomen.

De spits met het snoeiharde schot stond vijf maal in Oranje, vanaf 30 september 1964 tot en met 17 maart 1965. Het waren drie vriendschappelijke wedstrijden en twee WK-kwalificatieduels. In die laatste twee, in Tirana tegen Albanië (0-2) en in Belfast tegen Noord-Ierland (2-1) scoorde hij elk één keer.

Van Nee heeft zijn uitverkiezing te danken aann de fenomenale start van Heracles in de competitie van 1964/1965. De ploeg staat na negen wedstrijden ongeslagen bovenaan en Van Nee voert de topscorerslijst aan, onder meer door er na een 2-0 achterstand tegen Sparta vier ballen in te kegelen. Bondscoach Dennis Neville is onder de indruk van zijn effectiviteit. Bovendien mist Oranje een killer voorin.

Van zijn schotvaardigheid moet Van Nee het hebben. ‘Ik was middelmatig, maar ik kon wel ontzettend hard schieten. Ik was snel en hard, een vechter.’

Maar met zijn ongepolijste, directe speelwijze valt Van Nee ook wat uit de toon in Oranje en als zich in 1965 een nieuwe generatie met Johan Cruijff en Willy van der Kuijlen aandient, is het met zijn interlandcarrière gedaan.

In 1965 vertrekt hij bij Heracles. Hij speelde er vier seizoenen. Hij kwam in 1960 van PEC Zwolle, schoot Heracles in 1962 in het beslissingduel met Fortuna Vlaardingen naar de eredivisie en keerde toen weer terug naar Zwolle. Omdat PEC echter financieel in gebreke bleef, haalde Heracles hem in 1963 terug. In 1965 gaat hij voor 125.000 gulden naar GVAV, maar in Groningen kan hij de verwachtingen niet waarmaken. Hij zoekt zijn geluk in Duitsland, bij Kickers Offenbach, maar ook dat loopt uit op een deceptie. Daarna volgen nog La Gantoise, waar hij er weer ouderwets op los scoort en bijdraagt aan promotie naar de hoogste Belgische klasse, en Cercle Brugge. Hij sluit z’n carriëre af bij Haarlem.

Van Nee was een levensgenieter. Hij rijdt in sportauto’s, geeft zich over aan de leuke dingen des levens. Aan het eind van zijn voetbalcarrière heeft hij geen cent overgehouden aan de voetballerij. Hij verdient daarna de kost in de autohandel. In 1996 geeft zijn lichaam het op, hij is pas 56 jaar.

Promotiewedstrijd Heracles – Fort. Vlaardingen, 1962 (1-0)

Ajax – Heracles, 1964 (1-4)