Aan de andere kant van de wereld Heracles volgen

Niels Groothuis, liefhebber en een echte Heraclied

Op zondagmiddag 22 april 2007 zit het Polman Stadion afgeladen vol voor de een na laatste competitiewedstrijd van Heracles, tegen Excelsior. Een cruciaal duel. Heracles kan zich in het tweede achtereenvolgende seizoen in de eredivisie veilig spelen, maar kan ook in de gevarenzone belanden. Dat hangt mede af van de wedstrijd tussen de concurrenten RKC en Willem II.

Radio Almelo in Thailand

Aan de andere kant van de wereld, in het plaatsje Pai in het noordelijke binnenland van Thailand, zit Niels Groothuis in een internetcafé. Samen met vriendin Manon is hij al ruim een half jaar bezig aan een wereldreis. Zo goed en zo kwaad als het gaat volgt hij de verrichtingen van Heracles middels krakkemikkige internetverbindingen en in internetcafé’s waar Radio Almelo te ontvangen is. Zonder airco en met een temperatuur van 40 graden is het voor Niels afzien in het internetcafé in Pai. Zijn t-shirt is doorweekt van het zweet. Maar via een headset kan hij het verslag van Radio Almelo volgen. Als Everton in de slotfase de bevrijdende 3-1 heeft gescoord, wordt er overgeschakeld naar Radio 1, waar Evert ten Napel verslag doet van RKC tegen Willem II. Het is een zinderende slotfase, maar het blijft 1-1 in Waalwijk, waardoor Heracles zich verzekerd weet van een derde seizoen eredivisie. Niels schreeuwt het uit van vreugde, wat hem verbaasde blikken van enkele Thais oplevert. Onderweg terug naar het hotel koopt hij een treetje bier dat in opperbeste stemming aan de rand van het zwembad wordt verorberd.

Zwembad in extase

Het zwart-wit gevoel is Niels met de paplepel ingegoten. Zijn ouders waren trouwe supporters en zijn ook nu nog bij elke thuiswedstrijd op de tribune te vinden. Op zijn vierde, in 1980, namen ze hem al mee naar de Bornsestraat. Vijf jaar later beleeft hij een historisch hoogtepunt, als Heracles kampioen wordt van de eerste divisie dankzij een 3-0 overwinning op RBC in Roosendaal. Er waren 30 bussen met supporters afgereisd naar Brabant, al zat Niels daar niet in.
‘Ik was nog te jong om mee te gaan, in plaats daarvan ging ik met vriendjes naar een zwembad, in Enter of Rijssen. We hadden wel een transistorradiootje meegenomen om de wedstrijd te volgen. Toen het was afgelopen zijn we naar de badmeester gestapt om te vragen of hij wilde omroepen dat Heracles kampioen was geworden. Dat deed hij, er klonk overal gejuich, het hele zwembad was in extase.’

Folkert Velten, all time hero

Toen Heracles het seizoen erop even snel als kansloos uit de eredivisie kukelde, braken er magere tijden aan. Niels: ‘Het beeld van toen is dat van een winderig stadion met weinig publiek, een beetje triest eigenlijk, maar daar heb ik nooit zo bij stilgestaan, ik ging gewoon en genoot.’ In de jaren negentig krabbelde Heracles weer overeind, onder meer aan de hand van het fenomeen uit Enter, Folkert Velten. ‘Mijn all time hero’, aldus Niels. ‘De beste Heracles-spits ooit in mijn beleving. Ook iemand naar mijn hart, een liefhebber, die er soms maar wat bij sjokte en dan ineens fantastische dingen deed. En een man van principes, daar hou ik ook wel van. Ik heb ‘m ook eens heel even gesproken. Dat was na een oefenwedstrijd ergens in de regio, in de kantine. Hij tikte me op de schouder en vroeg in dat platte Enterse Twents, ‘hej un vuurtje veur mie?’, maar dat deed toch niets af aan het aura dat om hem heen hing…’

Ook verdedigende actie kan mooi zijn

Zelf heeft Niels ook gevoetbald, eerst bij Rietvogels en Almelo, later, met vriendenteams, bij ON, DVO en ASV. In 2010 maakte een beenbreuk daar definitief een einde aan, nadat hij in de jaren daarvoor al steeds meer fysieke malheur had meegemaakt. ‘Ik heb een Van Basten enkel.’
Als voetballer én als toeschouwer noemt Niels zichzelf een liefhebber. ‘Een bal op de lat kan minstens zo mooi zijn als een schot in de kruising. Of een verdedigende actie, die kan ook mooi zijn. Birger Maertens maakte eens een sliding waarmee hij de bal van de tegenstander afpakte en hield toen een gebalde vuist in de lucht, die actie is me altijd bijgebleven, prachtig.’

Steve Mokone, Tom Egbers

Dankzij zijn voetbalkwaliteiten mocht Niels tot zijn verrassing zelfs opdraven als voetballer in de film over zwarte meteoor Steve Mokone, naar het boek van Tom Egbers. Hij had zich opgegeven als figurant toen er ineens iemand nodig was die kon voetballen. Ook is hij vrij lang in beeld als een van de spelers van PEC als die op weg naar de spelersbus worden belaagd door fanatieke Almelose supporters, omdat Mokone uit de wedstrijd is geschopt. Het leverde hem een uitnodiging op om met de cast te komen eten. Hij raakte aan de praat met Tom Egbers, die zelf immers ook in de film meespeelt. Toen ze afscheid namen, voegde Egbers hem toe: ‘Jij bent een echte.’ Niels Groothuis, een echte Heraclied.