Clubman

Peter Reekers

Peter Reekers was 15 toen Heracles hem bij Deto ontdekte en in de B-jeugd van de eigen opleiding stalde. Een droom kwam uit. Als klein jochie was hij al supporter van Heracles, hij sloeg geen wedstrijd over.

Peter doorliep alle jeugdelftallen en tekende op zijn 19e, in 2000, zijn eerste profcontract. Trainer Fritz Korbach liet hem in een wedstrijd tegen Haarlem debuteren. ‘Ik moest rechtsbuiten spelen, dat was ik niet gewend, maar Korbach gooide me gewoon voor de leeuwen. Hij gaf me een tik op de kont en zei “ga lekker voetballen”. Een fantastische man, hij was als een vader voor zijn spelers en gaf je vertrouwen.’ Onder Gertjan Verbeek, die in 2001 als trainer aantrad, groeide Peter uit tot een vaste waarde achterin.

Een onvermoeibare werker, een vechter die erin kleunde en altijd alles gaf, plus een jongen uit Almelo: logisch dat de supporters hem op handen droegen.

Kampioensjaar

In het kampioensjaar 2004/2005 vormde hij samen met de van Hamburger SV gekomen Nico-Jan Hoogma het kloppend hart van de defensie. Hoogma de kapitein, Peter zijn adjudant. Hij stak veel op van de routinier. Ook scoorde hij opvallend veel voor een verdediger: vier keer, en dat waren belangrijke goals, zoals de beslissende (0-1) bij Veendam. ‘Die is me altijd bijgebleven. Brian van Loo ving de bal op uit een corner en gooide ‘m meteen naar voren naar Sjerjill MacDonald, ik stormde mee naar voren, hij zette ‘m voor en ik knikte ‘m binnen.’

In de een na laatste, cruciale wedstrijd uit tegen Sparta vervulde Peter – overigens niet als enige – een heldenrol. Sparta moest winnen om Heracles van de eerste plek te stoten, maar Heracles hield stand. Peter eindigde de wedstrijd met een ‘tulband’ om zijn hoofd, waarop zich een steeds grotere bloedvlek aftekende. ‘Na die wedstrijd hadden we het gevoel dat het kampioenschap van ons was, we mochten het niet meer uit handen geven.’ Toen de spelersbus om middernacht bij het Polman Stadion aankwam, stonden honderden uitzinnige supporters hun helden op te wachten.

Een week later, op vrijdagavond 20 mei 2005, mocht Heracles zich na een gelijkspel tegen Veendam kampioen noemen. Waar jaren naartoe was gewerkt, was eindelijk gelukt. Er barstte een volksfeest los dat zijn weerga niet kende.

Tijdens de rondtour door de stad op de zondag erna stond Peter samen met Jeffrey de Visscher op het dak van de vrachtwagencabine met de kampioensschaal te zwaaien. Samen met Jannes zong hij vanaf het balkon van het Snooker Pool Centrum de tienduizend man op het Marktplein toe. Heel Almelo was dronken van vreugde.

Naar VVV

In het eerste eredisivieseizoen presteerde Heracles boven verwachting. Ook Peter speelde een puik seizoen. In het tweede seizoen kreeg hij met tegenslag te maken. Trainer Ruud Brood, opvolger van Peter Bosz, zag het niet zo in hem zitten en koos voor de Australiër Eddy Bosnar. Peter  kwam er naast te staan. Toen VVV zich in de winterstop meldde, hoefde hij niet lang na te denken over een tussentijdse transfer. ‘Ik voelde me bij Heracles op een dood spoor beland en wilde spelen. Het was een goed moment om eens een andere omgeving op te zoeken, met een frisse wind. Bovendien zaten Roel Buikema en Rik Platvoet – oud-Heraclieden, red. – ook al bij VVV.’

Met de Venlose volksclub werd hij andermaal kampioen van de eerste divisie, maar het verblijf in de eredivisie was van korte duur. ‘Ik was dat seizoen aanvoerder en had bijna alle wedstrijden gespeeld, toen ik in de laatste competitiewedstrijd een knieblessure opliep. Daardoor kon ik in de nacompetitie niet meedoen tegen Den Haag. We verloren en vlogen eruit, ik had ontieglijk de pest in.’

Het jaar daarop werd VVV prompt weer kampioen, maar vervolgens hield een liesbreuk Peter lange tijd aan de kant. Hij revalideerde onder leiding van fysiotherapeut Jos van Putten bij Heracles. Zo werden de banden weer aangehaald. De club wilde hem graag terug, al was het ‘voor de breedte’. Peter ging er graag op in. ‘Ik ben weer thuis en kan niet wachten om het mooie zwart-witte shirt weer aan te trekken’, zei hij.

Op zijn periode bij VVV kijkt hij met plezier terug. ‘VVV lijkt wel wat op Heracles, dezelfde gemoedelijke, familiaire sfeer. “We raken pas in paniek als de tap leeg is”, zeggen ze daar. Alleen aan die trap in stadion De Koel had ik een enorme hekel. Als je wat vergeten was, moest je die hele lange trap weer op…’

‘Verbeek wist er alles uit te persen’

Twee seizoenen lang fungeerde hij in Almelo als stand-in voor Birger Maertens en zo maakte hij het gedenkwaardige seizoen 2010/2011 onder de teruggekeerde Gertjan Verbeek mee. Heracles eindigde als zesde, een tot nu toe onovertroffen prestatie. ‘Verbeek wist er werkelijk alles uit te persen bij de spelers, ongelooflijk. Iedereen liep in het begin op zijn tenen, iedereen was uiteindelijk topfit en iedereen wist ook precies wat ie in het veld moest doen. Maar het lag niet alleen aan Verbeek, in de selectie zat toen een hele goeie mix van kwaliteiten.’

Een onwerkelijke ervaring

In 2011 maakte hij nog eenmaal een overstap, naar eerste divisionist AGOVV. ‘Het was dichtbij en ik kon het goed vinden met Hans van Arum, die daar net als trainer was aangesteld.’ Het liep echter uit op een deceptie. ‘Ik kwam er al gauw achter dat de club financiële problemen had. Afspraken werden niet nagekomen, salarissen werden te laat betaald… Aangezien ik aanvoerder was, kreeg ik als een van de eersten te horen hoe het er voor stond. Ik was op zeker moment meer bezig met gesprekken voeren dan met voetballen. Onder de spelers werd er natuurlijk veel over gepraat. Toch had iedereen zoiets van, het kan toch niet gebeuren dat de club kapot gaat en we op straat komen te staan. Toch gebeurde dat. Het faillissement was geen verrassing, de laatste maand hadden we ons salaris al niet meer ontvangen, maar toch kwam het als een schok. Op een ochtend stond de curator op de stoep, de hele boel werd leeggehaald, we mochten nog net onze voetbalschoenen meenemen. Een onwerkelijke ervaring.’

Toekomst na actieve voetbalcarrière

Hoewel het plezier in het voetbal in Apeldoorn flink was geslonken, ging hij toch in op een aanbod van Deto om daar nog op het hoogste amateurniveau mee te komen spelen. Het plezier kwam echter niet terug. Peter besloot er definitief een punt achter te zetten. Al in zijn tweede periode bij Heracles was hij serieus na gaan denken over een toekomst na zijn actieve voetbalcarrière. Voordien had hij daar nooit zo’n duidelijk beeld van gehad, het trainerschap was een optie maar niet de enige. Maar de voetballiefhebber in hem kreeg de overhand. Vorig jaar begon hij trainerscursussen te volgen. Hij liep stage bij jeugdelftallen van FC Twente en bij de beloften van Vitesse. ‘Een mooie leerschool, prachtig om met die jonge gastjes te werken.’ Inmiddels is hij in het bezit van het dipoma TC 2. Hij wil volgend seizoen opgaan voor TC 1.

Projectleider en assistent-trainer

Peter is weer terug bij Heracles. In oktober 2013 volgde hij Willem Hoevers op als projectleider maatschappelijke activiteiten van de stichting Heracles Almelo Scoort Voor Iedereen. In oktober 2014 trad hij als assistent-trainer toe tot de technische staf. Hij traint samen met René Kolmschot de beloften en richt zich wekelijks op de groep spelers die niet bij de selectie voor de komende wedstrijd van de hoofdmacht zitten. Het trainerschap bevalt hem, en dan niet alleen het ‘veldwerk’. ‘Ik vind het bijvoorbeeld ook ontzettend leuk om analyses van tegenstanders te maken, het is een mooi leermoment voor mij. Hoewel hij zich als oud-verdediger niet specifiek met de verdedigers bezighoudt, ziet hij daar wel een taak liggen. ‘We hebben de afgelopen jaren in Nederland het verdedigen wat verwaarloosd. Harde verdedigers die zonodig meedogenloos kunnen ingrijpen, die zie je hier nauwelijks meer. Ze willen het allemaal technisch oplossen. Er wordt meer gekeken of iemand een goede crosspass en inspeelpass heeft dan of ie een man kan uitschakelen. Maar dat is wel de basis van verdedigen.’

Stevo

Naast zijn dubbelfunctie bij Heracles is Peter dit seizoen ook nog als trainer aan de slag gegaan bij tweedeklasser Stevo in Geesteren. Ook daar beleeft hij veel plezier aan. ‘In het begin was het even wennen om te schakelen, maar dat lukt nu prima. Je moet de kwaliteit niet met elkaar gaan vergelijken, soms moet je er ook de handrem op zetten. Die jongens bij Stevo werken overdag, dus het kan best voorkomen dat iemand een zware dag heeft gehad, daar moet je rekening mee houden. Maar ook voor hen moet je uitdagingen creëren. En ze pakken dingen op, daar geniet ik van. Daarnaast moet je ze vertrouwen geven, zodat ze zich goed voelen en weten dat ze bij mij terecht kunnen. Dat is enorm belangrijk, dat heb ik al van Fritz Korbach geleerd.’