De liefde voor Heracles zit diep bij Huub Krikhaar

Veertien jaar was Huub Krikhaar toen hij in 1981 Heracles voor het eerst aan het werk zag. Hij weet het zich nog goed te herinneren. ‘Het was een wedstrijd tegen DS ’79, de uitslag weet ik alleen niet meer. Ik was die dag met vrienden naar de motorbeurs in de evenementenhal in Borne geweest. Die jongens kwamen uit Zenderen, dus het laatste stuk naar Almelo fietste ik alleen. Ik zag in de verte felle lichten branden. Toen ik dichterbij kwam zag ik dat het de lichten rond het veld van Heracles waren. Ik kon mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen. Ik zette mijn fiets tegen een oud, verroest hek en ben op de stang gaan staan zodat ik de wedstrijd kon zien. Ik vond het fantastisch, ik was meteen gegrepen. Voor de volgende wedstrijd kocht ik een kaartje en daarna ben ik zo vaak als ik kon gegaan. Het seizoen erop kocht ik mijn eerste seizoenkaart, dat was toen nog een knipkaart met je pasfoto erop. Zo heb ik het zwart-wit virus te pakken gekregen.’

Eieren van de Y-side

Jarenlang stond hij samen met vrienden op de houten staantribune achter de goal aan de Almelose zijde. ‘We noemden ons de Y-side, we namen vaak eieren mee die we op het veld gooiden. We hebben Wilfried Brookhuis, de keeper van NEC, daar nog eens de stuipen mee op het lijf gejaagd. Kwaad dat hij was…’ Natuurlijk was Huub er ook bij toen Heracles in 1985 in Roosendaal kampioen werd door een 3-0-overwinning op RBC. Hij zat bovenop een van de bussen die in een lange colonne terugkeerden in Almelo en ’s avonds feestte hij mee met de spelers in discotheek Manhatten in de Holtjesstraat. ‘Wat een euforie, dezelfde als toen we in 2005 kampioen werden en in 2012 de bekerfinale bereikten.’

Als stand-in trainen met Johan Tukker

Johan Tukker, Tjalling Dilling, Ruud Schepers, Rudy Degenaar, Ray Richardson, Rudy Metz, Hendrie Kruzen, Jan van Staa: hij noemt de spelers van het kampioenselftal zo weer op. Met doelman Tukker had hij een speciale band. ‘Ik ging vaak naar trainingen kijken. Daar stond ook altijd een groep oudere, gepensioneerde mannen langs de lijn. Toen was alles nog vrij amateuristisch, niet te vergelijken met nu. Als de training was afgelopen, wilde Tukker vaak nog even doortrainen, zo gedreven was hij. Hij was een goeie keeper, maar vooral een lijnkeeper, dus hij wilde extra op voorzetten oefenen. Trainer Gerard Somer gaf de voorzetten en samen met Fons Kamphuis en Gerrit Afink was ik een stand-in als een van de spitsen van de tegenpartij die het hem lastig moesten maken. Zo ging dat een aantal weken achter elkaar, totdat de directie er een eind aan maakte. Ze waren bang dat ze problemen met de verzekering zouden krijgen als ons iets zou overkomen.’

Eind jaren tachtig maakte hij zich nog eens in een opmerkelijke rol verdienstelijk voor Heracles. De club verkeerde toen in ernstige financiële problemen. Huub ging de deuren langs om sigarettenpakjes, merk Heracles, te verkopen en zo de club aan wat inkomsten te helpen. ‘Moet je je voorstellen, het was een totaal andere wereld…’

Oranje Nassau

Zelf heeft Huub ook gevoetbald, en dat doet hij trouwens nog steeds. Sinds twee jaar is hij keeper bij het zesde van Oranje Nassau (ON). Daarvoor was hij jarenlang vleugelspits. ‘Ik was best snel, dat was mijn kracht. Maar ja, je wordt wat ouder, al was het nou ook weer niet zo dat ik na elke wedstrijd kapot op de bank lag.’ Als jochie voetbalde Huub altijd al op straat, vaak op het plein van de Kanaalschool. Het zou echter tot zijn negentiende duren voor hij op een club ging. Samen met Hans en Philip van den Broek meldde hij zich aan bij ASV ’57 in Aadorp. ‘We wilden op zaterdag voetballen, ON lag helemaal aan de andere kant van de stad, daarom kozen we voor ASV.’ Ze belandden al snel in het eerste van de vierdeklasser. ‘Ik weet nog goed dat ik in mijn eerste wedstrijd, een bekerwedstrijd tegen Reutum, gelijk scoorde.’

Toen hij in 1991 in dienst moest, stopte hij. Een paar jaar later, hij was inmiddels met Marjolein gaan samenwonen in de Windmolenbroek, haalde een buurman hem over om eens mee te trainen bij ON. Zo pakte hij het voetballen weer op. Zijn zoontje speelt er inmiddels ook al een aantal jaren. Huub is behalve als speler ook actief als vrijwilliger bij ON. Hij was spelend leider van het vijfde, trainde juniorenelftallen, hielp als lid van de kledingcommissie mee om de ‘kledinglease’ op te zetten en stak de handen uit de mouwen bij de verbouwing het afgelopen jaar.

‘Dr’an met de lippe’

Stilzitten is niks voor Huub. ‘Ik ben graag bezig, ben een doener.’ Zo speelde hij tussen alle bedrijven door ook nog figurantenrollen in de film De Zwarte Meteoor en in de succesvolle stadsmusical Van Katoen en Nu. ‘Ik had daar zeven rolletjes in, zoals fabrieksarbeider, politieagent, militair en ook die van Heracles-supporter. Tekst had ik niet veel, alleen als Heracles-supporter mocht ik elke avond zeggen “Dr’an met de lippe”, daar gaven we elke avond een andere draai aan.’ In het dagelijks leven werkt Huub als weg- en waterbouwkundige bij een bedrijf in de betonbouw. Hij maakt calculaties en doet de werkvoorbereiding.

Als hij met Marjolein en hun zoon en dochter op vakantie gaat, bezoekt hij ook altijd een of meer stadions. Marjolein: ‘Ik weet niet hoe hij het voor elkaar krijgt, maar onderweg komen we altijd wel een paar keer langs een voetbalstadion.’ Huubs voorkeur gaat vooral uit naar traditionele volksclubs. ‘Rayo Vallecano en Union Berlin, dat zijn clubs naar mijn hart. Deze zomer wil ik absoluut een keer naar Berlijn.’

De liefde voor Heracles gaat echter boven alles. ‘Die zit bij mij echt heel erg diep.’ Voor het degradatiespook dat vorig seizoen om de hoek kwam kijken is hij nooit bang geweest. ‘Ik heb er altijd vertrouwen in gehad dat we het zouden redden. Daarvoor zat er te veel kwaliteit in de ploeg.’ En dit seizoen? ‘We moeten niet op een wolk gaan zitten, maar wie weet waar we uitkomen…’