‘Kats kik’n’

Paul Trienen, rechtsback van VV Daarlerveen 2 en hartstochtelijk Heracles-supporter

Paul Trienen (43) had jarenlang bij PH gevoetbald toen hij in 2008 werd gevraagd om bij voetbalvereniging Daarlerveen te komen spelen. Drie jaar eerder hadden Paul en zijn gezin zich in het dorp aan het kanaal gevestigd. ‘Als je wilt integreren in een gemeenschap en sociale contacten wilt opbouwen, dan is voetbal een uitstekend middel’, aldus Paul, en zo verwisselde hij het geel-zwarte shirt voor een wit-rode. ‘Om mijn voetbalkwaliteiten vroegen ze mij niet’, lacht hij. ‘Ik ben maar een beperkte voetballer. Ik speel rechtsback, als het moet kan ik hard zijn, maar nooit gemeen. Ik geniet er wel van als ik het een vleugelspits lastig kan maken.’

Op apegapen

VV Daarlerveen had nieuwe leden heel erg hard nodig om de club overeind te houden. Het eerste elftal was in 2008 uit de competitie in de vierde klasse zaterdag gestapt, de trainer had het bijltje er halverwege het seizoen al bij neergegooid, omdat hij nauwelijks nog een volwaardig team op de been kon brengen – vaak moest hij een beroep doen op veteranen uit het tweede, dat echter daardoor werd uitgehold en al eerder uit de competitie werd gehaald. De jeugd zocht het steeds vaker verderop, in Daarle, Vroomshoop en Westerhaar. Kortom, VV Daarlerveen, dat in 2005 nog nacompetitie had gespeeld en ooit voetballers had voortgebracht als André Kunst (Heracles, jaren 80) en Ramon Zomer, lag in 2008, precies 50 jaar na de oprichting, behoorlijk op apegapen.

Daarlerveense geboortegolf

Het duurde niet lang of Paul nam ook andere taken op zich. Hij ontfermde zich over de website, trad als algemeen lid toe tot het bestuur en stak samen met andere vrijwilligers de handen uit de mouwen om de accommodatie stukje bij beetje op te knappen. Ook timmerde de club aan de weg om het ledenbestand weer op te krikken. Er ging een brandbrief rond, de club mocht niet verloren gaan. De inspanningen waren niet tevergeefs. Druppelsgewijs keerden oud-leden die elders waren gaan voetballen, weer terug, het eerste elftal krabbelde overeind dankzij de komst van een handvol jongens van onder meer Deto en Voorwaaarts. Ook de natuur hielp de club een handje. In 2005 had zich een ware geboortegolf in Daarlerveen voorgedaan, die enkele jaren later zorgde voor een flinke toestroom van mini’s. Onder hen ook Eva, de dochter van Paul en zijn vrouw Wendy.

‘De spirit is er weer’

In 2012 keerde VV Daarlerveen terug in de competitie van de vierde klasse. De club telt nu weer een respectabel aantal leden, zo’n 170. ‘De spirit is er wel weer’, constateert Paul. ‘Het eerste is een jonge, enthousiaste groep. Er sluiten ook wat jongens aan vanuit de B. Een A-elftal hebben we helaas nog niet. Maar bij de jongere jeugd ziet het er goed uit, we hebben een C-, D-, twee E-elftallen, F-jes en aardig wat mini’s. En we hebben een meisjes B- en D-team. Onze F1 is afgelopen seizoen bekerkampioen geworden.’ Dochter Eva, inmiddels tien, speelt bij de jongens in de D mee. Ze is razend enthousiast en heeft er volgens Paul talent voor.

Piecke in Oranje

Eva is ook lid van de kidsclub bij Heracles. De liefde voor Heracles is haar al vroeg bijgebracht, ‘al voor haar geboorte’, aldus Paul. Hij en Wendy waren in 2005 bij de kampioenswedstrijd, Wendy hoogzwanger van Eva. Bij Paul zelf heeft het zwart-wit virus op latere leeftijd toegeslagen. In 2002 nam een kameraad hem een keer mee, maar hij was toen wel meteen verkocht. ‘De sfeer, de gezelligheid, de verbondenheid met elkaar, hartstikke mooi. Heracles is ook een club die geen gekke dingen doet, dat spreekt me enorm aan. Die Smit, dat is een hele slimme vent, die doet het ontzettend goed.’ Jarenlang ging Paul samen met kameraden van PH naar de wedstrijden. Ze vormden een hecht clubje. In de schuur achter Pauls huis maakten ze zelfs spandoeken. Piecke in Oranje stond er op eentje. ‘Dat hadden we verzonnen omdat hij vaak oranje droeg. Ook hadden we jacks waarop we achterop hadden laten drukken “Kats kik’n”, onze leus.’

‘Je moet mensen benaderen, anders komen ze niet’

Paul is een behoorlijk fanatieke supporter. ‘Als ze verloren hebben, dan kijk ik de samenvatting niet, als ze winnen, dan bekijk ik ‘m wel vijf keer.’ Het clubje van weleer is wat uit elkaar gevallen. Tegenwoordig gaat Paul meestal samen met een kameraad naar de wedstrijden. Af en toe pakken ze een uitwedstrijd mee, bij voorkeur bij een club waar ze nog niet eerder zijn geweest. Ook dochter Eva zit tegenwoordig vaak naast hem op de tribune. Ze stond ook al een paar keer in de line-up, zelfs een keer in de Arena bij Ajax – Heracles. Ondertussen blijft Paul, in het dagelijks leven ploegbaas bij een specialistische drukkerij, in de weer voor VV Daarlerveen. Afgelopen zomer hielden ze het jaarlijkse tentfeest en een voetvolleytoernooi. Ramon Zomer zit ook in de organisatie en zorgt er dan voor dat er enkele gerenommeerde voetballers meedoen, zoals Bas Dost en Wout Weghorst. De club zelf moet organisatorisch meer body krijgen. ‘We willen er meer mensen bij betrekken, zodat je commissies kunt oprichten die taken op zich nemen, want nu komt alles terecht bij het bestuur. Dat maken we ook kenbaar, je moet mensen benaderen, als je dat niet doet, gaan ze ervan uit dat het allemaal wel loopt, dan komen ze dus niet.’