‘Ik hou van voetballers die strijd leveren’

‘Vechtlust, inzet, passie wil ik zien. Dat vind ik veel belangrijker dan dat iemand mooi technisch voetballen kan. Bij Heracles moeten we het ook van harde werkers hebben, jongens die knokken en ervoor gaan, types als Rob Maas en Martin Pieckenhagen. Die mis ik in het huidige team wel een beetje.’

Daphne Letteboer is 25 jaar en daarvan al zo’n 20 jaar Heracles-fan. En een fanatieke. Maar hoe kan het anders met een vader en een moeder die hun hele leven al verknocht zijn aan Heracles en waar het thuis Heracles voor en Heracles na is. Ze moest dus wel besmet raken met het zwart-wit virus. Op haar vijfde ging ze voor het eerst mee naar de Bornsestraat. Al gauw had ze een seizoenkaart en zat ze elke wedstrijd naast haar moeder op de tribune. Bijzonder, want ze was zo’n beetje het enige meisje. ‘Maar daar gaf ik helemaal niet om. Ik trok gewoon met de jongens op. Dat doe ik nog steeds. Er komen nu wel veel meer meisjes, maar ik zoek ze niet speciaal op, ik ben niet zo’n meisje-meisje type, ook nooit geweest.’

Remon de Vries

Haar eerste grote jeugdidool was Remon de Vries. ‘Hij was een onopvallende speler, maar heel belangrijk voor het team. Een stofzuiger die overal opdook.’ Op haar dertiende startte ze een fansite voor hem, waar ze allerlei wetenswaardigheden en nieuwsberichtjes over hem op zette. ‘Na de wedstrijd kwam hij vaak een praatje maken en doordeweeks sms’ten we. Ik ben ook bij zijn ouders geweest, zijn moeder vond het prachtig en werkte er ook aan mee. Ze gaf me foto’s van hem van vroeger, die zette ik allemaal op de site.’

Toen ze een jaar of 14, 15 was, verkaste ze naar het ‘sfeervak’, met de fanatieke aanhang, eerst J, later Q. Ook haar broer is daar te vinden, als trommelaar. Ze leeft tijdens wedstrijden enorm mee. ‘Ik ben te fanatiek om rustig te kijken en het spel te analyseren. Ik laat me horen, ik schreeuw, zing en ga tekeer. Ik kom altijd met een schorre keel thuis.’

Contact spelers en supporters

Doordat Daphne al zo lang bij Heracles komt, heeft ze ook dingen zien veranderen. ‘Ik heb het idee dat de spelers vroeger meer klaar stonden voor de fans. Na wedstrijden kwamen ze aan de boarding een praatje maken en je zag ze ook vaak in het supporterscafé. Ze kwamen niet om even hun gezicht te laten zien, ze bleven hangen om met supporters te kletsen, vooral de jongens uit de buurt. Het is nu allemaal wat afstandelijker, er is minder contact tussen spelers en supporters Misschien is de mentaliteit bij de spelers nu anders.’

Geld is een steeds belangrijkere rol gaan spelen in het voetbal, beseft ook Daphne. ‘Dat is nu eenmaal zo, het is de realteit, maar het is ook maar hoe je er als speler mee omgaat. Sommige voetballers spelen puur voor het geld bij een club. Dat je aan je carrière denkt en dat je zo hoog mogelijk wilt komen, daar heb ik begrip voor. Maar denk niet alleen aan geld, denk ook aan de club. Daar heb je toch wat aan te danken. Zo’n Te Wierik verlengt wel z’n contract bij Heracles zodat de club toch wat aan hem kan verdienen mocht hij weggaan. Dat vind ik sympathiek.’

Old school

Haar “romantische” hang naar waarden die in het almaar commerciëlere voetbalklimaat op de achtergrond raken, heeft Daphne naar een club 80 kilometer van Almelo geleid: Preussen Münster.

‘Het is old school daar, voetbal zoals het eigenlijk hoort. Het is een oud stadion met staantribunes. Het publiek is echt een eenheid, de beleving is puur en je hebt er lang niet zo veel regeltjes zoals hier, er mag daar nog van alles.’

Deze ‘tweede liefde’ is opgebloeid nadat een kennis haar een paar jaar geleden mee had genomen naar een wedstrijd van Preussen. Inmiddels reist ze samen met een vast groepje van een man of zes geregeld naar Münster. Ze gaan ook wel eens met een bus mee naar uitwedstrijden, ze hebben dan ook een goede band opgebouwd met supporters van Münster. Op hun beurt komen de Duitse fans ook wel eens deze kant op om Heracles te zien. ‘Toen ze een keer meewilden naar een uitwedstrijd keken ze hun ogen uit wat wat er allemaal nodig was om een kaartje te krijgen. Al die regeltjes, die formaliteiten, de formulieren die je in moet vullen, het is zo lastig geworden om gewoon met een stel vrienden naar een voetbalwedstrijd te gaan… Dat heb je daar niet, al zal het vast en zeker veranderen als ze promoveren, dan krijg je daar ook buscombi’s en autocombi’s… Daarom hoop ik stilletjes dat dat niet gebeurt.’

Musicals

Daphne is ‘elke dag wel met Heracles bezig’. Ze gaat naar alle wedstrijden, thuis en uit. Ze leeft er naartoe. Als Heracles verloren heeft, is ze er ‘goed ziek’ van. Op facebook heeft ze druk contact met andere fans. Dan zijn er nog de bezoeken aan Münster.

Bij supportersvereniging Bianco Nero draait ze bardiensten. Ze wil in de toekomst best meer vrijwilligerswerk te doen, op de achtergrond.

Ze werkt met veel plezier in een instelling voor gehandicaptenzorg in Rijssen. ‘Daar wordt ook veel over voetbal gepraat, maar het zijn in Rijssen wel allemaal Twente-fans.’

Houdt ze nog tijd over voor andere bezigheden? ‘Ik ga met mijn moeder veel naar musicals. Daar houden we allebei enorm van. Maar we plannen het altijd om Heracles heen, dus niet in een weekend waarin Heracles moet spelen.’