‘Mike te Wierik is echt een speler naar mijn hart’

Mandy de Vries, van ‘busje 2’

‘De eerste wedstrijd waar ik naartoe ben geweest was de halve finale in de beker tegen Roda JC in 2008. Mijn stiefvader had me meegenomen. Hij zit bij de Oale Gek’n, een vriendengroepje. De wedstrijd liep uit op een teleurstelling, toen ze penalty’s moesten nemen schoot Lakic op de paal en lagen we d’r uit. Maar ik vond de sfeer en de beleving geweldig. Ik was meteen gegrepen.’

Mandy de Vries heeft het zwart-wit virus dus niet van een vreemde. Ze was destijds 16 jaar. ‘Ik schreef me al gauw in voor een seizoenskaart, maar er waren toen nog hele lange wachtlijsten. Gelukkig kon ik op een gegeven moment een kaart overnemen van iemand.’

‘Dat gaat je een kaart opleveren’

Mandy staat nu al jaren in vak Q, tussen de fanatieke aanhang, samen met haar vriendin Linda en haar vriend Yorick. Op haar beurt heeft ze Yorick aangestoken met het zwart-wit virus. ‘Ja, ik heb hem supporter gemaakt, meestal gebeurt dat andersom, maar bij ons dus niet.’ Yorik voetbalt trouwens ook, hij is spits in het tweede van Excelsior ‘31 in zijn geboorteplaats Rijssen. Mandy staat vaak bij hem langs de lijn en leeft mee. ‘Hij moet alleen eens leren zijn mond te houden tegenover de scheidsrechter. Hij kan uit frustratie nog wel eens fel uit de hoek komen, bijvoorbeeld als er voor buitenspel wordt gefloten en hij dat onterecht vindt. Dan denk ik, doe dat nou niet, want dat gaat je een kaart opleveren. Hij is nu ook geschorst, tja, dat komt er van.’

Mandy houdt van het familiaire karakter van Heracles. ‘Het is echt een familieclub, je komt links en rechts mensen tegen die je kent en waar je een praatje mee maakt. Ik hoop dat dat familie-gevoel ook blijft als de club straks met het vernieuwde stadion groter wordt.’

Bardienst in Alex Korte home

Naar uitwedstrijden van Heracles gaat ze ook, via Samen Thuis Samen Uit. Samen met Linda zit ze in bus 2.  ‘Hartstikke gezellig altijd.’ Ook is ze al een jaar of vier actief bij supportersvereniging Bianco Nero. Met een groepje van ‘busje 2’ draait ze regelmatig bardiensten in het Alex Korte home. Aan een bestuursfunctie moet ze niet denken. ‘Da’s niks voor mij. Ik ben niet iemand die op een vergadering meteen zijn mening naar voren brengt, daar ben ik te terughoudend voor.  Ik ben meer een doener, ik hou van aanpakken.’

Mandy werkt in de ouderenzorg. ‘Prachtig werk. Ik vind het geweldig om iets voor ouderen te kunnen doen en te betekenen. En het zijn echt hele lieve, gezellige mensen met wie je leuk kunt praten..’

Samenspel deugde niet

Net als veel supporters had Mandy er in het begin van dit seizoen de pest over in dat Heracles niet draaide. ‘Na de eerste nederlagen denk je nog, ach, het komt wel goed, de jongens moeten nog op elkaar ingespeeld raken. Want als je kijkt naar de individuele spelers, dan hebben we kwaliteit genoeg in huis. Alleen het samenspel deugde niet. Maar toen we maar bleven verliezen, ging ik me toch wel zorgen maken. Gelukkig staan we er nu al heel anders voor, met dank aan John Stegeman, hij doet het echt geweldig.’

Haar favoriete speler is Mike te Wierik. ‘Hij is echt een voetballer naar mijn hart. Hij is consequent en toont altijd een enorme inzet. Daar hou ik van. Misschien komt het ook wel doordat er bij mij in de familie veel voetballers zitten die ook voor het grootste deel verdedigers zijn…’