‘De spanning rondom een wedstrijd, alles eromheen, het contact met mensen, daar geniet ik van’

‘In 2004 ben ik als steward begonnen. Herman Zanderink, hoofdsteward, die woont hier in de buurt, die vroeg mij. Ik had eigenlijk nooit veel met voetbal, behalve het Nederlands Elftal dan. Ik heb ja gezegd en ben er ingerold. Maar nu ga ik 200% voor Heracles.

Aan het eind van dat seizoen ging ik voor het eerst mee naar een uitwedstrijd, dat was tegen Volendam, toen we promotie misliepen, ik vergeet ’t nooit weer. Ik kende de regels nog niet zo goed, ik had een koffertje met eten en drinken bij me, dus ik sta daar en trek een flesje open. Komt er iemand op me afstuiven hoe ik dat in mijn hoofd haalde, je mocht helemaal geen flesjes meenemen het stadion in, wist ik veel.

Stewards Go Ahead en ROC

Sinds 2005 ga ik ook met uitwedstrijden altijd mee. We werden destijds ook vaak ingezet bij thuiswedstrijden van Twente en Go Ahead en omgekeerd. Met Go Ahead wisselen we nog steeds stewards uit, daar sta ik ook regelmatig. Daarnaast werken we met stagairs van de opleiding beveiliging van het ROC. Soms hebben we er wel 25 van. Daar zijn we heel blij mee, want we hebben eigenlijk te weinig stewards. Je krijgt ze moeilijk, je bent vaak een hele avond in het weekend weg hè.

Een paar uur voor de wedstrijd hebben we de briefings met politie en veiligheidscoördinator. Vanaf een uur voor de wedstrijd ben ik bezig op de parkeerplaats. Tijdens de wedstrijd verricht ik in het stadion links en rechts hand- en spandiensten. Valt er iemand uit, dan zorg ik voor vervanging of ga er zelf staan. Maar als er een leiding springt, dan ben ik er ook bij om te helpen.

Fouilleren

Omdat we cursussen hebben gevolgd bij de KNVB mogen we fouilleren en visiteren. Bij sommige vakken fouilleren we iedereen, bij andere steekproefsgewijs. Maar we komen zelden gekke dingen tegen. Bij Go Ahead fouilleerde ik eens een man en verdomd, ik voel een pistool. Haalt ie ineens een pasje tevoorschijn, blijkt ie politie-agent te zijn, dat was wel lachen.

Mensen ergeren zich wel eens dat ze bijvoorbeeld een fietslampje, een flesje parfum of iets dat aan hun sleutelhanger zit niet mee naar binnen mogen nemen. Tja, zo zijn de regels. Ook al weet je dat een oude vrouw met een paraplu niet met die paraplu gaat gooien, ze moet ‘m wel inleveren. Daar hebben we trouwens bakken voor, zodat mensen hun spullen na de wedstrijd weer af kunnen halen.

Gehaktballen

Met de fanatieke supporters kan ik prima opschieten. Sommigen kunnen flink tekeer gaan zodra ze in het stadion zijn. Die vinden mij een klootzak omdat ik in hun ogen het gezag vertegenwoordig en daar hebben ze een hekel aan. Maar als ik ze na de wedstrijd of in de stad tegenkom, zijn ze allervriendelijkst en bieden ze me een pilsje aan.

Naar uitwedstrijden heb ik vaak een mand met eten bij me, die maakt Annemiek, mijn vrouw altijd voor me klaar. Daar heb ik ook vaak gehaktballen in zitten, die ik van mijn werk bij Zwanenberg mee kan nemen. Die gaan dan op de terugweg in de bus rond, vinden ze prachtig.

Visitekaartje van de club

Als steward ben je in de allereerste plaats gastheer en visitekaartje van de club. Dat probeer je zo goed mogelijk in te vullen. Je moet wel stevig in je schoenen staan, zelfvertrouwen hebben, sociaal zijn en je in kunnen leven in emoties van mensen, want bij voetbal komt nou eenmaal veel emotie kijken. Maar je moet ook je mond open durven doen. En je moet het leuk vinden, natuurlijk, want om de verdiensten hoef je het niet te doen, je krijgt een onkostenvergoeding. Ik hou van de spanning rondom een wedstrijd, alles eromheen, het contact met mensen, daar geniet ik van.’

Rob en zijn stewards over hun jas van TenCate